Yabancılaşmanın Hikayesi1000Kitap
İnsanlığımı Yitirirken benim için karanlık bir depresyon anlatısından çok, “normal” olamamanın bedelini anlatan bir roman. Bitirdiğimde aklımda kalan soru şuydu:
İnsan, kendini kaybettiğini ne zaman fark eder?
Bu kitap yarı otobiyografik. Osamu Dazai’nin kendi hayatıyla Yozo’nun yaşadıkları arasındaki benzerlikler metni daha da sarsıcı kılıyor. Bu yüzden okurken kurgu değil, bir itiraf metni okuyormuş hissi oluşuyor.
Okuması zor ama bıraktığı etki çok uzun süren bir kitap. Dazai bu romanda insanın toplumla kuramadığı bağın, anlaşılamamanın ve içten içe büyüyen yabancılığın hikâyesini anlatıyor. Yozo’nun yaşadıkları dramatik olduğu kadar rahatsız edici; çünkü abartılı değil, fazlasıyla tanıdık.
Yozo gülerek hayatta kalmaya çalışan bir karakter. İnsanlara kendini kabul ettirebilmek için maske takıyor, şaka yapıyor, rol kesiyor. Ama bu maskeler onu korumuyor; aksine, insanlığından biraz daha uzaklaştırıyor. Kitap boyunca hissettiğim şey acıdan çok utanç oldu. Kendine yabancılaşmanın, insanın kendinden utanmasının ağırlığı.
Romanın en sert tarafı, kimseyi suçlamaması. Aile, toplum, arkadaşlar… Hepsi var ama asıl yıkım içeride yaşanıyor. Dazai okuyucuya rahat bir mesafe tanımıyor; Yozo’nun zihnine sokuyor ve orada kalmaya zorluyor.
··
126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.