KURTLAR İMPARATORLUĞU
İlk sayfalarda klasik bir polisiye gibi başlıyor Paris’te işlenen kaçak Türklerin kurban olduğu cinayetler, açıklanamayan ayrıntılar ve giderek büyüyen bir gerilim. Komiser Paul Nerteaux, bu cinayetlerin peşine düştükçe olayların sıradan bir seri katil meselesi olmadığını fark ediyor.Cinayetler arasındaki bağlar derinleştikçe hikâye bambaşka bir yere evriliyor ve ortaya çıkan tablo şu: Bu ölümler bireysel sapkınlıkların değil devlet, güç ve ideolojiyle iç içe geçmiş karanlık bir yapının ürünü. İnsanlar sadece öldürülmüyor; kimlikleri siliniyor, geçmişleri yok ediliyor hatta faklı tıp teknikleriyle kobay gibi kullanılarak zihinleri yeniden şekillendiriliyor.
Romanda Grangé, “İnsan nedir?” sorusunu merkeze alıyor. Hafızan elinden alındığında hâlâ sen misin? Geçmişin yoksa, ahlakın kalır mı? Kitap bu soruları öyle yüksek sesle de sormuyor okurun içine bırakıyor sinsice ve orada başlıyor olay.Paul Nerteaux karakteri olayların başladığı yerde dalıyor hikayeye. O bir süper kahraman değil aslında. Yorulmuş, sertleşmiş, hayatla arasına mesafe koymuş bir polis. Gerçeği ortaya çıkarırken bile rahatlamıyor; çünkü gördüğü şeyler ona şunu gösteriyor : Bazı suçlar çözülse de dünya daha iyi bir yer olmayacak ve olmuyor da.
Son bölümlerde bütün gerçekler açığa çıkıyor. Cinayetler deşifre ediliyor, sorumlular ortaya çıkıyor ve güya “adalet” yerini buluyor. Ama roman burada duruyor kötüler cezasını bulmasına rağmen zafer hissi oluşmuyor. İçini şişiriyor , anksiyeteni tetikliyor, gözün seğiriyor resmen çünkü Kurtlar İmparatorluğu bir “rahatlama” romanı değil.
Kitaptaki olaylar, sürekli cinayetlerin çevresinde dönüp durmasına rağmen bittiğinde akılda kalan şey cinayetler olmuyor onca olayı bir yana bırakıp insanın ne kadar kırılgan olduğunu düşündürüyor. Grangé okuru avutmuyor, teselli etmiyor. Sadece gerçeği gösteriyor ve geri çekiliyor. Resmen canına okuyor yani.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.