Bugün sizlere kalemini çok sevdiğim bir yazarın kitabıyla geldim. Şermin Yaşar’ın yazdığı
“Söyleme Bilmesinler’i” okurken kendimi bir olay örgüsünün peşinden gitmekten çok, bir ailenin söylenmeyenlerine kulak verirken buldum. Şermin Yaşar bu romanda yüksek sesli dramların değil, gündelik hayatın içine saklanmış kırılmaların izini sürüyor. Farklı karakterlerin gözünden anlatılan hikâye, aynı aileye dair tek bir hakikat olmadığını, herkesin kendi yüküyle ve kendi sessizliğiyle yaşadığını hissettiriyor. Karakterlerin sustukları yerler, arada bırakılan cümleler ve söylenmeyenler kitabın asıl gücünü oluşturuyor. Söyleme Bilmesinler, aile olmanın sadece sevgiyle değil, taşınan duygularla, görmezden gelinenlerle ve içe atılanlarla da ilgili olduğunu sakin ama derin bir dille hatırlatıyor. Kitabı okuduktan sonra Şermin Yaşar’ın Ankara’daki Kelime Müzesine de gittim; orada kelimelerin yalnızca anlamdan ibaret olmadığını, aynı zamanda bir hafıza ve duygu taşıdığını hissettim. Romanda da kelimeler sanki bu müzede olduğu gibi özenle seçilmiş, saklanmış ve gerektiği yerde usulca okurun kalbine bırakılmış. Bitirdiğimde bende kalan şey büyük bir etki yaratma çabası değil, sade, gerçek ve uzun süre insanın içinde kalan bir his oldu. İyilikle ve kitapla kalın.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.