Soğuk Hayranlık.
Fleur Jaeggy ’nin 
Disiplinli Güzel Günler’i, yüzeyde bir yatılı okul anlatısı gibi görünse de aslında disiplinin estetikle birleştiği karanlık bir iç dünya portresi. Romanın en güçlü yanı olaylardan çok ruh hâlini anlatması. Anlatıcının Frédérique’e duyduğu o tuhaf hayranlık; hayranlıkla kıskançlık, sevgiyle tahakküm arzusu arasında gidip gelen ince bir çizgide ilerliyor. Jaeggy, karakterin içindeki o sessiz saplantıyı öyle steril ve soğuk bir dille veriyor ki, okurken bir duygunun içine değil, bir zihnin koridorlarına giriyoruz. Psikolojik çözümlemeler tam da bu yüzden güçlü: Bastırılmış arzu, kontrol ihtiyacı ve seçilmiş yalnızlık birbirine karışıyor.
Romanın sonu ise bilinçli bir eksiklik hissi bırakıyor. Bir kapanıştan çok bir buharlaşma gibi. Bu durum ilk anda “havada kalmış” duygusu uyandırsa da, aslında anlatıcının ruh yapısına uygun bir tercih. Çünkü bu hikâyede net sonuçlar yok; kesinleşmiş duygular, yüzleşilmiş itiraflar yok. Disiplinle şekillenmiş bir karakterin iç dünyasında her şey yarım, her şey mesafeli. Jaeggy, dramatik bir çözüm sunmak yerine, okuru o soğuk boşluğun içinde bırakmayı seçiyor. Belki de romanın asıl cesareti burada.
Benim için bu kitap, sıcak bir gençlik anlatısı değil; kontrollü bir duygusuzluğun altında kaynayan bastırılmış bir tutkunun hikâyesi. Psikolojik olarak güçlü, estetik olarak keskin; ama bilinçli biçimde mesafeli. Okurdan empati değil dikkat talep ediyor. Ve evet, sonu tamamlanmış hissettirmiyor — fakat belki de bazı hikâyeler bitmez, sadece içimizde yankılanmaya devam eder.
Okur kalın...Alıntı
Fleur Jaeggy ’nin Disiplinli Güzel Günler’i, yüzeyde bir yatılı okul anlatısı gibi görünse de aslında disiplinin estetikle birleştiği karanlık bir iç dünya portresi. Romanın en güçlü yanı olaylardan çok ruh hâlini anlatması. Anlatıcının Frédérique’e duyduğu o tuhaf hayranlık; hayranlıkla kıskançlık, sevgiyle tahakküm arzusu arasında gidip gelen ince bir çizgide ilerliyor. Jaeggy, karakterin içindeki o sessiz saplantıyı öyle steril ve soğuk bir dille veriyor ki, okurken bir duygunun içine değil, bir zihnin koridorlarına giriyoruz. Psikolojik çözümlemeler tam da bu yüzden güçlü: Bastırılmış arzu, kontrol ihtiyacı ve seçilmiş yalnızlık birbirine karışıyor.
Romanın sonu ise bilinçli bir eksiklik hissi bırakıyor. Bir kapanıştan çok bir buharlaşma gibi. Bu durum ilk anda “havada kalmış” duygusu uyandırsa da, aslında anlatıcının ruh yapısına uygun bir tercih. Çünkü bu hikâyede net sonuçlar yok; kesinleşmiş duygular, yüzleşilmiş itiraflar yok. Disiplinle şekillenmiş bir karakterin iç dünyasında her şey yarım, her şey mesafeli. Jaeggy, dramatik bir çözüm sunmak yerine, okuru o soğuk boşluğun içinde bırakmayı seçiyor. Belki de romanın asıl cesareti burada.
Benim için bu kitap, sıcak bir gençlik anlatısı değil; kontrollü bir duygusuzluğun altında kaynayan bastırılmış bir tutkunun hikâyesi. Psikolojik olarak güçlü, estetik olarak keskin; ama bilinçli biçimde mesafeli. Okurdan empati değil dikkat talep ediyor. Ve evet, sonu tamamlanmış hissettirmiyor — fakat belki de bazı hikâyeler bitmez, sadece içimizde yankılanmaya devam eder.
Okur kalın...·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.