Oğuz Atay, Hikmet Benol üzerinden insanın kendi içinde nasıl çoğaldığını, bölündüğünü ve bazen kendi zihninde kaybolduğunu çok güçlü bir şekilde gösteriyor. Bu kitapta olaylardan çok ruh hali var dış dünyadan çok iç dünya konuşuyor. Hikmet’in en büyük çatışması toplumla değil, kendisiyle. Sürekli düşünen, kendini gözlemleyen, ironinin arkasına saklanan biri. İnsan bazen kendini o kadar analiz eder ki yaşamayı unutur. Oyunlar başta bir savunma gibi görünse de zamanla insanın kendi içine kurduğu tuzaklara dönüşebiliyor. Bence kitabın asıl gücü okuru sadece bir roman okumaya değil, kendi iç sesleriyle yüzleşmeye davet ediyor. Ve bu yüzden gerçekten tehlikeli. Çünkü insan en çok kendi zihninde kaybolabilir.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.