Dostoyevski’nin 1872 yılında yayımlanan Ecinniler, yazarın en politik, en karanlık ve kehanet niteliğindeki başyapıtıdır.
Dostoyevski bu romanı, Rusya'da gerçekte yaşanmış olan Neçayev Olayı’ndan (bir devrimci grubun, örgütten ayrılmak isteyen bir öğrenciyi öldürmesi) esinlenerek yazmıştır. Romanın ismi, İncil’deki bir hikâyeye gönderme yapar: İsa, bir adamın içindeki kötü ruhları (ecinnileri) çıkarıp domuz sürüsüne gönderir, domuzlar da uçurumdan aşağı atlayarak ölürler. Dostoyevski’ye göre bu kötü ruhlar Rusya’yı ele geçiren radikal ideolojilerdir.
Roman, hiçbir şeye inanmama durumunun insanı ve toplumu nasıl bir uçuruma sürüklediğini gösterir. Pyotr Verhovenski, toplumu sarsmak için cinayetleri, kundaklamaları ve dedikoduları birer araç olarak kullanır.
Dostoyevski’nin tüm eserlerinde olduğu gibi burada da inanç meselesi merkezdedir. Özellikle Kirillov karakteri üzerinden "Tanrı yoksa her şey mübahtır" (veya "Tanrı yoksa ben Tanrı'yım") düşüncesinin mantıksal sonucunun intihar olduğu tartışılır.
Romanın en sarsıcı bölümü, sansür nedeniyle uzun süre yayınlanmayan "Tihon'un Yanında" bölümüdür. Burada Stavrogin, küçük bir kıza yaptığı korkunç kötülüğü itiraf eder. Bu bölüm, Stavrogin'in içindeki boşluğun ve vicdan azabının (ya da azapsızlığın) boyutlarını gösterir.
Ecinniler, Rus Devrimi’nden yaklaşık 45 yıl önce yazılmıştır. Ancak Dostoyevski, ideolojik körlüğün nasıl bir teröre ve diktatörlüğe evrileceğini o günden görmüştür. Bu yönüyle sadece bir roman değil, aynı zamanda bir siyaset felsefesi kitabıdır.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.