Masumiyet Müzesi: Romantize Edilmiş Bir Takıntının Hikâyesi
Masumiyet Müzesi çoğu kişi için “büyük bir aşk romanı” olabilir ama benim için bu kitap, romantize edilmiş bir takıntının uzun ve yorucu anlatısından ibaret.
Kemal âşık değil; bağımlı. Sevdiğini iddia ettiği kadını bir insan olarak değil, kendi duygusal açlığını doyuracak bir figür olarak görüyor. Sibel’e rahatlıkla ihanet edebilen, Füsun’un evliliğini küçümseyen, sofralarına oturduğu insanları içten içe hor gören bir adamın aşkını masum kabul etmek mümkün değil.
Daha da rahatsız edici olan, Kemal’in kendi acısını yüceltme biçimi. Çektiği acıyı büyütüyor, besliyor ve sonunda müzeye dönüştürüyor. Bu müze bir aşk anıtı değil; narsistik bir hafıza projesi. Füsun’un eşyalarını biriktirmek sevgi değil, kontrol etme ve sahip olma arzusunun uzantısı.
Füsun da tamamen masum değil. O da Kemal’in zaaflarını ve maddi gücünü biliyor, zaman zaman bunu kullanıyor. Bu yüzden ortada saf bir aşk değil, karşılıklı çıkar ve bağımlılık ilişkisi var.
Romanın adı ise başlı başına bir ironi. Çünkü bu hikâyede masum olan tek şey, belki de aşkın masum olabileceğine dair yanılsama.
Pamuk burada romantik bir destan yazmıyor; farkında olarak ya da olmayarak, bencillik, sınıf kibri ve duygusal sömürünün hikâyesini anlatıyor. Kemal’i sevmek zorunda değilsiniz. Hatta sevmemek, romanı daha doğru okumak olabilir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.