Mutsuzlukla felaket o dönemde yakasını bırakmamış insanların. Bugün, ölenlerin boşuna ölmediğini biliyoruz, örneğin Amancio Rodrfguez, bir toplantı sırasında şirketin açık çekini kabul etmeyip grev kırıcıların kurşunlarıyla delik deşik olmuştu. Arkadaşları kendisini gömmeye geldiğinde, son yolculuğuna çıkmak için ne donu, ne de çorabı olduğunu gördüler. Ya da mesela yirmi yaşındaki Pedro Plaza tutuklandığında, bir kamyon dolusu askeri kendi elleriyle yerleştirdiği mayınlara doğru sürdü ve onlarla birlikte havaya uçtu. Bunun gibi sayısız örnek gösterilebilir.