Kitabı okurken rahatsız oldum ama tam da bu yüzden etkileyici buldum. Ödül Sistemi, modern hayatın başarı, rekabet ve “kazanan–kaybeden” düzenini sakin ama acımasız bir şekilde yüzümüze vuruyor. Anlatılanlar abartılı değil; aksine o kadar tanıdık ki insan kendini hikâyelerin içinde yakalıyor.
Jem Calder, karakterlerini büyük dramların içine sokmuyor. Daha çok gündelik hayatın küçük anlarından, ofislerden, ilişkilerden ve beklentilerden besleniyor. Ama bu sıradanlık, kitabın asıl gücü. Çünkü herkesin bir şekilde bir “ödül sistemi”nin parçası olduğunu fark ediyorsun: daha iyi iş, daha iyi hayat, daha fazla onay… Okurken sık sık “bunu ben de yapıyorum” diye düşündüm.
Dili sade ve mesafeli. Duygular bağırarak anlatılmıyor; daha çok satır aralarına gizlenmiş. Bu da hikâyeleri soğuk ama gerçekçi kılıyor. Bazı öykülerde karakterlere mesafe koymak istedim, bazılarında ise rahatsız edici bir yakınlık hissettim. Calder, kimseyi tamamen suçlamıyor ama kimseyi de aklamıyor.
Ödül Sistemi, hızlı tüketilecek bir kitap değil. Okuyup geçmekten çok, insanın kendi hayatını ve hırslarını sorgulamasına neden oluyor. Bana kalırsa kitabın asıl başarısı da burada: yüksek sesle bir şey söylemeden, insanın içini kurcalamayı başarıyor. Bitirdiğimde kendimi biraz huzursuz ama daha farkında hissettim.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.