LeylaDuygu ve Düşünce
Gerçek hayat hikayesi olan kitapları okurken düşündüğüm tek şey “burda yazanlar yaşayanın anlatabildikleri, ifade edebildikleri, dilinin yettikleri” “ya gerçekte yaşadıkları, ya hissettikleri, onlar benim bu okuduklarımdan çok daha fazlasıdır kesin” olur hep. Bu düşünce istemsiz bir empatiye sürükler beni. Başıma gelse ne yaparım, ne hissederim, ne düşünürüm gibi! Böyle okuyunca da kitabı okumak değil yaşamak oluyor yaptığım şey!
Ve Leyla’yı yaşarken hissettiğim şey “bir gün bitecek dayan”, “bedenindeki acılara değil ruhuna odaklan, çünkü hayaller hayattan çok daha gerçektir” demek oldu, sırf acılar çabuk bitsin diye de çok hızlı okudum!
Çıkarımım hayatta neler yaşarız bilemeyiz, yaşadıklarımızı hak edip etmediğimizin mukayesesi bizi aşar, kötü bir şeyi yaşatan olmaktansa yaşayan olmaya razı gelmek gerek! Kötü bir kaderi yaşarken de ruhu güçlü tutmak gerek, bu da ancak bol teslimiyetli bir imanla mümkün! Çünkü dünya fani beden fani, acılar fani, ruh düşünceler ve hisler bakidir! Bize düşen niyetlerimizi temiz tutup, temiz dualar etmek! Leyla’yı mutfağa, Ratko’ya, annesine kavuşturan şey de bu değil miydi, dua! Savaşlar cinayetler sapıklar ve dahasıyla kirletilmiş bu dünya da temiz kalmak ve temizlere rastlamak duasıyla…
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.