Derviş ve Ölüm Üzerine Fakirin Fikri
Bir dervişin üzerinden insanın zaafları,pişmanlıkları ve ölüme karşı yaklaşımı mercek altına alınıyor kitapta. Ve tabii ki bir dervişin tüm bunlara karşı tepkisi de diğerlerinden farklı olmalıdır. Zira o bir derviştir. Herkesten ve herseyden evvel kendisinin kendisinden beklentisi de bu yöndedir. Peki gerçekten yazarın da dediği gibi " insan olmak istedigi gibi biri" haline dönüşebilir mi?
Kitabın bence en can alıcı sözü " galiba kolay kolay ölmüyor küçük zaafları insanların" sözü. Hele bunu bir derviş kendisi icin söylerse daha da katmerlenir etkisi.
Kardeşinin haksız yere idam edilmesinin ardından intikami ya da adaleti üzerinden yazılmış bir romandir. İntikam ve adalet kavramlari bazen ayni olabilir mi? Her intikam adil midir? Ya da her adalet acılı yüreğe su serper mi?
Yazar insanın dervis de olsa zaafları olabileceğini ama "Allah'a sığınmanın herkesin hakkı" da olduğunu ifade eder. Romandaki bütün olay örgüsü insanın yaşadığı tereddütlerim ve pişmanlıkları konu eder. Eyleme geçmeyi kendine hedef almış dervişin aksiyon alması, sesini çıkarması digergamlığı icin kardeşini mi kaybetmesi gerekir?
Insan kendi nefsi duygularını mutmain kılmak için bir diğerinin zararına kararlar alabilir mi?
Zaafları olan bir insan onarılır mı?
Kendini sürekli muhasebe altına alan,hatasına kızan ama ders almayan,büyük resmi gözden kaçıran fakat onu arayan, kendisini dev aynasında âlây-ı ıllîyine çıkaran oysa sadece ölümlü bir insan olanlara tavsiyemdir.
Diğerleri muaf...
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.