Toprak ANA -Başyapıt-Alıntı
Bu kitabı okurken bir hikâyenin peşinden gitmedim; bir annenin kalbine gömüldüm.
Tolgonay’ın acısı kelimelere sığmıyor, insanın göğsünde ağır bir taş gibi yer ediyor.
Evladını toprağa veren bir annenin sesi yok belki ama o sessizlik kulakları sağır edecek kadar güçlü.
Savaşın en karanlık yüzü cephede değil; geride kalanların içindeki o bitmeyen bekleyişte, o dinmeyen sızıda.
Toprak burada sadece toprak değil…
Gözyaşlarını içine çeken, acıyı bağrında saklayan, bir annenin suskunluğuna ortak olan canlı bir varlık gibi.
Kitabı bitirdiğimde içimde kocaman bir boşluk kaldı; sanki bir şey eksildi, geri gelmeyecek bir şey.
Çünkü bazı acılar çığlık atmaz.
Sadece susar.
Ve insanı en çok o derin, çaresiz sessizlik yakar…Keyifli okumalar…:)
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.