Bu kitaba başlamak için çok uzun zaman bekledim, belki bir sene almayı planladım, sonunda cesaret ettim. Ettim etmesine de okurken şahit olduklarımla yok olmak istedim.
Aileme çok şükrettim, yetiştiğim çevreye hepsine minnet duydum. Hepsi için çok şanslı olduğumu fark ettim ama anladım ki herkes böyle değil.
İnsanların yetiştiği ortamdan, babasından gelen kötülükleri öğrendim. İğrendim insanlığımdan, çocukluğumdan bu dünyadan iğrendim. Okurken yok artık dediğim çok an oldu yani her sayfasında. Artık insanlara normal bakamayacağım; bir babanın kızına duş aldırmadını bile belki kabul edemeyeceğim ya da bir annenin çocuğunu kendi kardeşine, abisine, dedesine, amcasına emanet ettiğini gördüğümde ne yapıyorsun demek isteyeceğim.
Bu öyle bir gerçeklik ki sizi tepetaklak ediyor. Bunları yaşayanlarla empati kurmak dahi istemiyorsunuz, utanıyorsunuz ama bunlar gerçek ve yaşanıyor. En zoru da çocuklarımızı kendi ailesinden bile koruyamıyor olmak en zoru da bunları görmüyor olmak, susmak...