Ömer’in trajedisi kötü biri olması değil.
Kendini tanımaya yanaşmaması.
Yanlışını kabul etse büyüyecek.
Ama o, açıklama üretmeyi seçiyor.
İrade eksikliği çoğu zaman bir anda olmaz.
Küçük ertelemelerle başlar.
Bir gün susarsın.
Bir gün “boş ver” dersin.
Bir gün sorumluluğu başkasına bırakırsın.
Sonra karakter dediğin şey aşınır.Hakikati görmek cesaret ister.
Çünkü gördüğün anda sorumlu olursun.
İnsan çoğu zaman kötü değildir.
Ama konforunu kaybetmemek için gerçeği eğip büker.
O eğip bükme alışkanlığa dönüşür.
Alışkanlık karaktere.
Belki de “şeytan” dediğimiz,
kendimizi ciddiye almama rahatlığıdır.