Bazı kitaplar bir hikâye anlatır, bazıları ise bir vicdan sorgusu bırakır. Kuşlar Cinayeti Çabuk Unuttu tam olarak ikinci grupta.
Roman, daha ilk sayfalarda güçlü bir hitabetle beni içine çekiyor. Masalsı ama bir o kadar sert bir atmosfer kurulmuş. İktidar, ihanet, toprak, sadakat ve korku… Her şey büyük bir mücadelenin içinde eriyor. Ancak asıl çarpıcı olan, düşmanın her zaman dışarıda olmaması. En büyük kırılma anı, güvenilen birinin ihanetiyle geliyor ve hikâye o noktada epik bir anlatıdan psikolojik bir sorgulamaya dönüşüyor.
Finalde adalet tam anlamıyla yerini bulmuyor. Hayat devam ediyor. Kuşlar yeniden uçuyor. Ve biz, olanları geride bırakmaya ne kadar meyilli olduğumuzu fark ediyoruz.
Kitap boyunca şunu düşündüm:
İnsan gerçekten neyi hatırlamak ister? Ve neyi bilinçli olarak unutur?
Yazar, karakterleri siyah-beyaz çizmemiş. İhanet edenlerin bile korkuları var. Bu gri alanlar romanı daha gerçek kılıyor. Yer yer daha derin karakter arka planı görmek isterdim ama anlatımın akıcılığı bunu gölgede bırakıyor.
Bu roman bir olaydan çok bir metafor.
Ve başlık, kitabın en güçlü cümlesi:
Bazı cinayetleri kuşlar kadar çabuk unutuyoruz.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.