Pişmanlıkların ağırlığını ve başka bir şey tercih etsem ne olurdu? sorusunun ihtiyacını etkileyici bir metaforla ele almış fakat bazı kurgusal mantık ve karakter gelişimi açısından daha iyi olabilirdi. Nora’nın içine girdiği paralel hayatlara dair hiçbir anıya sahip olmaması insana sürekli bir yabancılaşma hissi uyandırıyor oysa karakter bu hayatların geçmişine ve duygusal birikimine hakim olsaydı ve sadece gece yarısı kütüphanesine döndüğün de olayları kavrasaydı tercihlerinin ağırlığı çok daha derin bir felsefi zemine oturabilirdi. Ayrıca en gıcık olduğum insan tipi sunduğunuz tüm imkanlara rağmen sergilediği sürekli tatminsizlik ve her mükemmel senaryoda bir kusur bulma eğilimi (nedense acaba karakterin kadın seçilme sebebi bu mu diye sorguluyorum(Aşkım sen öyle değilsin 🩵)) , bir noktadan sonra hikayenin dönüştürücü gücünü zayıflatıp karakterle bağ kurmayı zorlaştırıyor. Kitap, yaşanmamış hayatların yasını tutmak yerine elindekine odaklanma mesajını verse de bu mesajı karakterin içsel bir olgunlaşmasından ziyade diğer hayatlarda duyduğu sürekli bir rahatsızlık üzerinden vermesi finaldeki o beklenen aydınlanma hissini biraz boş bırakıyor ve o aydınlama hissi herkesin tahmin edebileceği şekil de oluyor. Ha sen tahmin etmediysen çok masumsun :)
·
64 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
