Murakami den okuduğum ilk kitap oldu. Kitabın akıcılığı beni etkiledi ve üç günde bitiriverdim.
Gençliği, iletişimi, yalnızlığı ve kaybetme duygusunu çok güzel işlemiş bence.
Kendi halinde, sakin bi karakter olan Vatanabe nin gençliğinde yaşadığı kayıp, aşk ve kendini bulma yolculuğunu okuyoruz.
Naoko ile arasındaki karışık zor ve hassas ilişki ve naokonun depresyonu sebebiyle onu sabırla bekleyip iyileştirme çabası hoşuma gitse de tam olması gerektiği gibi biten bi ilişkiydi.
Midori ise bunun tam zıttı tüm zorluklara rağmen neşeli komik ve hayat dolu birisi. Vatanabeyi hayata daha da bağlayacağını düşündüğüm karakter.
İkili ilişkilerin yavaş yavaş nasıl derinleştiğini çok güzel işlemiş yazar. Bazen çok sevsek de iyiliğimiz için devam edemeyiz ve önümüze bakmamız kendi hayatımızı yaşamamız gerekir. Bu kitapla yüzüme tekrardan vuran bi gerçekti bu. Okudukça okudum ama bitsin hiç istemedim.
Müzikler ve yazar göndermeleri de o kadsr güzel yedirilmiş ki romana her bir müzik geçtiğinde bilhassa açıp dinledim okurken. Norwegian Wood şarkısının da artık başka bi yeri var kalbimde.