Güzel ve etkileyici pasajları bulunun bu kitap da
Hayatın anlamını kötümser diyebilicegimiz bir bakış açısıyla bize sunan schopenhauer aslında
çoğumuzun bir yanını sayfalarına dökmüş . Okurken kendimi ona katılmakdan alıkoyamasamda aynı zamanda biraz düşününce onun bir kötülük bin mutlulukla telafi edilemez görüşü tek taraflı gözüküyor çünkü ben aynı zamanda bir mutlulukla;belki birinin bana bugün ne kadar enerjik olduğumu söylemesiyle düşündügüm kötü gelecegimi veya geçmişimide artık düşünmeyebilirim ve onun "ıstıraplı bir hayat varsa buna gerek yoktur ve hayat sonlansa , başlamasa daha iyi olurdu " Düşüncesine bir gerekçe ve temellendirme bulamadım çünkü kötüyü aradıkça binlerce fantezisine ulaşabiliriz bunun var olması demek benim bulduğum küçük bir sevgi kırıntısını Istememe ve deneyim etmememe gibi bir istegimin olmaması gerektiğini gerektirmiyor belkide hayatın anlamı bu kadar ısdırap içinde yaşadıgımız hayatların bir gün düzelebilicek umuduyla kendimizi kandırmanın masum bir arayışıdır.
İnsanlar farkında olduğu şeylerinde yanılabilicegine karşı inancı içinde barındıramazmı veya bunu görme inancı bile yaşamayı gerekli kılmazmı?
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.