Sanki bir arkadaşımla önceden planladığımız ve çok heyecanlı olduğumuz uzun bir tatile çıkmışız fakat tatil boyunca arkadaşımın benim hiç tasvip etmediğim aşk hikayesini konuştuğumuz için çevremizdeki güzelliklere asla odaklanamıyoruz ve ben elalemin adamının en sevdiği beşinci yemeği dinlemek zorunda kalıyorum. Tam olarak böyle bir deneyimdi. Okurken o kadar boğuldum ki. Eh yetti ama artık çıkışlarımı kitabı bitirme hırsım yenmeseydi muhtemelen 1/4üne gelemeden kitabı bırakmış olurdum.
Bu boğulmuş halimi, kitap boyunca karakterlerle empati veya bağ kuramamama yoruyorum. Gerçekten bir müze ziyaretçisiymişim gibi uzaktan seyrettiğim bir hikayeydi.
Çok keyifli ve akıcı bir okuma süreci değildi fakat bir takım kalbime dokunup gözlerimi dolduran sahneleri barındırmasının hatırına okuduğuma pişmanım da diyemiyorum.
Ayrıca kitabı okumadan önce Kemal’den hoşlanmadıklarını belirten bir sürü okur yorumu görmüştüm ama Kemal sadece hasta biri bence. Çevresi ise… Nesibe Hala’sından tut Füsununa, Feridun’undan tut Zaim’ine… birinizde mi “oğlum sen ne yapıyorsun?” diyemediniz ya! Herkese ama herkese ayrı sinir oldum gerçekten. Yine en aklıbaşında karakter Vecihe Hanım’dı bu şuursuzların yanında.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.