İnsanın Anlam Arayışı1000Kitap
Taslağımda kalmasın;
Bu kitabı okurken rahatsız edici bir dürüstlükle yüzleştim: Ben, zorlukla karşılaşınca çoğu zaman koşulları suçluyorum. Oysa Frankl’ın söylediği şu cümle kitabın omurgası gibi duruyor:
“İnsanın elinden her şey alınabilir;
bir şey hariç: koşullar karşısında tavrını seçme özgürlüğü.”
Bu cümleyi okuduktan sonra dönüp kendime baktım. Benim koşullarım Frankl’ın yaşadıklarıyla kıyaslanamayacak kadar hafifken, ben ne kadar çabuk vazgeçiyorum? Burada kitap bana şunu hissettirdi: Dayanıklılık, dış koşulların hafiflemesiyle değil, iç tutumun güçlenmesiyle ilgili.
Bir diğer vurucu cümle şuydu:
“Yaşamak için bir nedeni olan insan, hemen her nasıla katlanabilir.”
Bu alıntı bana, motivasyonumu genelde keyif ve rahatlık üzerinden kurduğumu fark ettirdi. Oysa Frankl, insanın hayatta kalma gücünü mutluluktan değil, anlamdan aldığını söylüyor. Yani iyi hissetmek için yaşamıyoruz; yaşadığımıza bir anlam verdiğimizde iyi hissetme ihtimali doğuyor.
Kitap boyunca acının kutsanmadığını, aksine anlamsız acının insanı tükettiğini gördüm. Ancak kaçınılmaz acı söz konusuysa, ona verilen anlam insanı ayakta tutabiliyor. Bu da bana şunu düşündürdü: Hayatın yükünü hafifleten şey, yükün ağırlığı değil; o yükü neden taşıdığını bilmek.
Bu kitabı bitirdiğimde kendimi “daha güçlü” hissetmedim. Ama daha sorumlu hissettim. Çünkü Frankl, insanın her koşulda mutlu olmak zorunda olmadığını; ama her koşulda tavrından sorumlu olduğunu ima ediyor. Bu sorumluluk hissi, ürkütücü olduğu kadar özgürleştirici de.
Bazı kitaplar bitince motive eder, bazıları düşündürür.
Bu kitap, beni susturup içime baktırdı.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.