Merkezine Kemal’in Füsun’a duyduğu aşkı alır ancak bu aşk, zamanla bir tutkuya ve takıntıya dönüşür. Kemal’in Füsun’a ait eşyaları biriktirmesi, hatıraları nesneler üzerinden canlı tutma çabasıdır. Roman boyunca aşk, saplantılıkla bir arada ilerliyor.
Duyguları büyük dramatik olaylarla değil; tekrar eden ziyaretler, küçük bakışlar, ev içi sohbetler ve gündelik ayrıntılarla kurar. Bu tekrar hissi bilinçlidir.
Romanın en belirgin yönü, aşkın romantik bir yücelik değil; özlem, kayıp ve geçmişe tutunma hali olarak sunulmasıdır. Nesneler, yalnızca eşya değil, duygunun taşıyıcısıdır. Bu yönüyle eser, bireysel bir hikâyeyi zamana karşı direnen bir hafıza anlatısına dönüştürür.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.