Ruhların Sonbaharı, yaşlılıkla birlikte kabullenilmesi beklenen yalnızlığı ve insanın hayatını istediği gibi yaşayabilmesinin ne kadar zorlu bir mücadele olduğunu sade ama akıcı bir dille işliyor.
Addie ve Louis, 70’li yaşlarında, çocuklarıyla bağları zayıflamış iki yalnız ruh. Addie’nin cesur teklifiyle yalnızlıklarını paylaşmaya başlayan bu iki insan zamanla birer dost hâline gelir. Bu dostlukta sadece gecelerini değil, yaşayamadıkları hayatları, içlerinde kalanları, pişmanlıklarını ve acılarını da paylaşırlar.
Fakat bir ömrü “elalem ne der” kaygısıyla geçirmek yetmezmiş gibi, o elalem ömrün son demlerinde de peşlerini bırakmaz. Çiftimiz toplumu umursamamayı öğrenmiş olsa da çocuklarını umursamaya devam eder. Ve sonuç olarak, kalan ömürlerini de tam anlamıyla istedikleri gibi yaşayamazlar.
Belki de romanın en acı tarafı budur: İnsan bazen geç de olsa cesaret eder; ama o cesaretin bedelini ödemeye hazır değildir.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.