Keyifle okuduğum ve bitmesini hiç istemediğim, bazı sayfalarını dönüp kalbimle tekrar okuduğum bir kitap: Altı Harfli Bir Tatlı
Sanki ben bir tiyatrodayım;
Meltem ve Selime Teyze sahnede karşımada. İçiçe,yüreğimde...
233. sayfada herkesin bir tekâmül yolculuğu olduğunu, kimsenin bunu çeviremeyeceğini...
234.sayfada,insanın gücünün yalnızca kendi sınavına yettiğini bir kez daha anladım.
Bu kitapta yalnızlığı,yaşlılığı,çaresizliği ve kimsesizliği; bu duygulardan çıkışın yolunu o yalın ve güçlü kalemiyle anlatmış bize Şermin Yaşar.
Ve kitap bittiğinde insan şunu fark ediyor: Bazı duygular geçmez; ama anlaşılıca hafifler.
Keyifli okumalar.