Kitabın ilk kısımları oldukça akıcıydı ancak ortalarında özellikle Kemal’in Füsun’ların evine gittiği bölümlerde ara ara sıkıldım. Kitap sonlara doğru tekrar akıcı bir hal aldı. Orhan Pamuk, bu kitapla aşkın acımasızlığını anlatmak istemiş. Kemal’in kesinlikle bir takıntısı olduğunu düşünüyorum zaten kendisi de bu takıntısını birkaç kere dile getiriyor. Fakat ben bu takıntının yanında aşkın da olduğuna inanıyorum. Kemal’in sadece "elde edemediği için" takıntı yaptığını düşünenler olabilir ama bir insan sadece hırs için bu kadar şeye katlanamaz, durumu oldurmak için bu denli çabalamaz ve sekiz yıl boyunca birinin evine sabırla gidemez.
Tabii Kemal’e kızdığım yönler de var. Sürekli Füsun ile ilgili zihninden cinsel düşünceler geçirmesi rahatsız ediciydi. Ayrıca Nesibe Hala, Tarık Bey ve Feridun’un olduğu eve Kemal’in sürekli gelmesine kimsenin ses çıkarmamasını da pek anlamlandıramadım. Kemal onların akrabası olsa da bu kadar sık gelip gitmesini doğru bulmuyorum. Üstelik o evden sürekli eşya aşırıp götürmesine, evdekilerin bunu bilmesine rağmen göz yumması da çok garipti. Füsun’un onca hayali varken Kemal ve Feridun’un kızı oyalaması ise gerçekten can sıkıcıydı.
Kitapta Füsun ve Kemal dışında İstanbul’un ve o dönemin anlatıldığı kısımlar çok hoşuma gitti. Asıl önemli detay ise Masumiyet Müzesi’nin hissettirdiği gerçeklik duygusu. Kurgusal karakterlerin eşyalarının gerçek bir müzede sergileniyor olması, anlatılan her şeyin gerçekten yaşandığı havasını veriyor.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.