Utanç bende tuhaf bir iç sıkıntısı ve yer yer öfke yarattı. Okurken rahat etmedim; zaten sanırım Coetzee de tam bunu istiyor. Kimseye tutunamıyorsun, kimseyi tam olarak savunamıyorsun. Ama yine de her karakteri anlamaya çalışırken buldum kendimi. David’e kızdım, Lucy’ye kızdım, hatta bazen sessizliklerine bile kızdım. Ama hepsinin içindeki yarayı da görmezden gelemedim.
Bu kitap sevdirmiyor, sarsıyor. Güney Afrika’nın arka planındaki dönüşüm, güç, suç, utanç ve kabulleniş meselesi o kadar çıplak ki insanın üstünde ağırlık yapıyor. Bazı sahnelerde “bu kadar da olmaz” derken, bir yandan bunun tam da hayatın kendisi olduğunu hissediyorsun.
Beni rahatsız ettiği için değerli buldum. Her karakterin gri alanında dolaştırdığı, kolay yargıya izin vermediği için başarılı buldum. Bitirdiğimde hafiflemedim ama iyi bir edebiyat metini okudum diyebilirim.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.