MacbethAlıntı
Macbeth’i şöyle bir süzgeçten geçirip en samimi haliyle toparlayacak olursak; karşımızda sadece bir krallık mücadelesi değil, insanın kendi hırsıyla girdiği o devasa kumarın hazin sonu var.
Olay aslında çok insani bir noktadan başlıyor: Takdir edilmek ve daha fazlasını istemek. Macbeth başta dürüst bir savaşçıyken, o gizemli üç cadının "kral olacaksın" fısıltısı aklına bir kez düşünce, bastırdığı tüm o karanlık arzular uyanıyor. İşin içine bir de Lady Macbeth’in o manipülatif, "erkeksen yaparsın" tarzındaki kışkırtmaları girince, geri dönüşü olmayan o kanlı yola giriliyor. Ama trajedi tam da burada başlıyor; Macbeth o çok istediği tacı kafasına taktığı an, aslında ruhunu o tacın ağırlığı altında ezmeye başlıyor.
İlişkileri üzerinden bakarsak; Lady Macbeth başta çok güçlü, vicdanı devre dışı bırakmış bir profil çizse de, aslında suçun yükünü en erken o omuzluyor. O meşhur "el yıkama" sahneleri aslında fiziksel bir temizlik değil, zihninden atamadığı o suçluluk duygusunun bir dışavurumu. Kadın resmen kendi hırsının kurbanı olup akıl sağlığını yitirirken, Macbeth ise tam tersine hissizleşiyor.
Cadıların kehanetleri ise aslında Macbeth’in duymak istediği yalanlardan ibaret. Ona "sana kimse dokunamaz" gibi görünen ama aslında içinde büyük tuzaklar barındıran sözler veriyorlar. Macbeth bu kehanetlere körü körüne güvenip kibrine yenildikçe, etrafındaki herkesi birer birer kaybediyor ve yapayalnız kalıyor. Sonunda her şeye sahip ama aslında hiçbir şeye sahip olmayan, hayatın bir aptalın anlattığı masal kadar boş olduğunu fark eden, içi boşalmış bir adama dönüşüyor.
Kısacası bu hikaye; bir insanın zirveye çıkarken aslında nasıl dibe vurduğunun, gücü eline geçirdiğinde huzurunu nasıl elleriyle teslim ettiğinin öyküsü. Shakespeare bize şunu çok net söylüyor: Vicdanını susturarak kazandığın hiçbir zafer, seni mutlu etmeye yetmez; aksine seni kendi inşa ettiğin o görkemli hapishaneye mahkum eder.
Herkese iyi okumalar dilerim...
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.