Kendimi kaybolmuş gibi hissettiğim anlar olur, şimdilerde kendi sesimi duyamıyorum bu sefer bir farklı; veda eden birinin hüznü, sonsuza kadar ağzı mühürlenmiş birinin boğaz düğümü, gururu elinden alınmış bir yoksulluk tutsak bir düşünce var içimde. Hissi var kendisi görünmüyor şekilsiz semalsiz korkutucu pürüzlü bir bilinmezlik. Dostoyevski okuma mevsimim gelmişti. En manasız diyaloglarda gözlerim yaşardı satır aralarını buruk gülümsemelerle doldurdum. Fyodorun kalemiyle bu sabah tanıştım. Kitaptan alıntılar yaparken şunu yazmıştım;
çok gerçek ruhuma çok yakın bir ortamdayım hiç yabancılık çekmiyorum çoğu cümleyi tekrar tekrar okuyorum her yere yazasim beynime kaziyasim; duygularımı sarkmışlığından susuzluğundan kurtarıp şöyle hissedesim var
Doğru zamanda doğru kitabı okudum galiba ama umarım bu keyif zehirli baldan kaynaklanmıyordur.
Saygılarla,
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.