Kitap benim için hayal kırıklığı oldu. Rachel Yoder ilginç bir fikirle yola çıkmış aslında ama bu fikri yeterince güçlü bir hikâyeye dönüştürememiş. Öncelikle köpeğe dönüşüm metaforu başta merak uyandırıyor ama bir süre sonra tekrara düşmeye başlıyor. Aynı düşünceler, aynı öfke ve aynı iç sıkıntısı döngü halinde veriliyor. Bu bilinçli bir tercih olabilir; annenin sıkışmışlığını göstermek istiyor olabilir. Ama okur olarak bir noktadan sonra ilerleme hissimi kaybettim. Ayrıca roman sürekli rahatsız edici olmaya çalışıyor. Çiğ et yeme isteği, bedensel dönüşüm detayları ve dışkıdan yapılan sanat işleri bana derinlikten çok "şok etkisi" yaratma çabası gibi geldi. Bunun kullanılmasıyla hiçbir problemim yok ama sayısının fazla olması zorlama geldi. Metafor güçlü ama anlatım zaman zaman fazla abartılı. Fikir olarak ilgi çekici olsa da, anlatım biçimi ve tekrarlar nedeniyle beklediğim etkiyi bırakmadı bende.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.