Gerçek ve içten ikili ilişkiler gün geçtikçe yüzeyselleşirken, insanın yakınlığa duyduğu ihtiyaç hiç azalmıyor yaşamda. Aksine daha görünür hale geliyor. Özellikle günümüz dünyasındaki ikili ilişkilere bakarsak durum daha da vahim denilebilir. Kalabalıklar içinde yalnızlaşan her insan anlaşılmak, görülmek ve olduğu haliyle kabul edilmek istiyor. Yakın ilişkiler, sadece konuşacak birini değil, suskunluğu paylaşacak bir kalbi, yarayı saklamadan gösterebileceğimiz güvenli bir alanı temsil ediyor. Bu bağlar zayıfladığında insan kendine de yabancılaşıyor. Çünkü insan, kendini en çok bir başkasının gözlerinde tanıyor. Bu yüzden samimiyetin, modern hayatın lüksü değil, ruhun temel ihtiyacı olarak korunması gereken bir değer olduğunu düşünüyorum.
Dolayısıyla hem bireysel hem de toplumsal olarak bir dönüşüme ihtiyacımız var. Kitap tam da bu yönde oldukça anlamlı bir bakış açısı sunuyor.
İnsanların giderek uzaklaştığı modern dünyada ruhumuzun birlikte olmaya ihtiyacı var. Ama bu uzaktan değil yakın temaslarla birbirlerinin duygularını anlayarak olması gerekiyor. Sonuçta beynimizin sosyal tarafını unutmamalıyız. İnsanlar yanyanayken salgıladıkları oksitosin hem mutlu ilişkiler için hem de insan sağlığı açısından oldukça önemli bir güçlendirici olarak karşımıza çıkıyor.
Günümüz dünyasında insanlar kalabalıklar içinde bile giderek yalnızlaşıyor. Sosyal medya ve ekranlar arttıkça temas, hız arttıkça durup dinleme azalıyor. Oysa hepimiz yan yana durmaya, bir bakışta anlaşılmaya, sessizce aynı havayı paylaşmaya muhtacız. İkili ilişkileri canlı tutmak için küçük ama gerçek adımlar gerekiyor bence. Telefonsuz geçirilen zamanlar yaratmak, sadece cevap vermek için değil anlamak için dinlemek, duyguları bastırmadan ama incitmeden ifade edebilmek ve her ne yapılıyorsa yapılsın yeteri kadar kişiyle gerçekleştirebilmek, sosyal hayatın içerisinde küçük ama önemli hamleler olacaktır. Yan yana olma haline hepimizin ihtiyacı var.
··
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.