Sait Faik Abasıyanık’ın Kumpanya adlı öykü kitabı, ilk bakışta üç öyküden oluşan ince bir eser gibi görünse de, satır aralarına sinmiş yoğunluğu ve derinliğiyle insanı kalın bir roman okumuşçasına doyurur. Sait Faik’in edebiyatında alışık olduğumuz o sahici insan sevgisi, bu kitapta da bütün berraklığıyla karşımıza çıkar; öyle ki okur, yalnızca bir hikâye okumaz, bir dönemin ruhuna temas eder.
Öyküler bizi 1940’ların atmosferine götürür; fakat metnin dili ve duygusu bugünün kalbiyle atar. Zaman değişse de insanın yalnızlığı, kırgınlığı, umut edişi değişmez. Sait Faik tam da bunu gösterir: Çağlar geçer, insan aynı insandır.
Kör Halit, Moruk Salih, Saffet, Ferit… Bu karakterler birer kurgu kişisi olmaktan çıkar; ete kemiğe bürünür, hafızamıza yerleşir. Kitap bittiğinde onları ardımızda bırakmayız; bir süre daha bizimle yürür, bizimle konuşur, hatta bazen bizim yerimize susarlar. Sait Faik’in en büyük ustalığı da burada saklıdır: En sıradan görünen insanı bile unutulmaz kılmak.
Kumpanya, yalnızca tiyatro dünyasının tozlu kulislerini aralamaz; aynı zamanda bir dönemin gezici tiyatro kumpanyalarına, sanatın yoksullukla, hayal kırıklığıyla ve tutkuyla iç içe geçmiş serüvenine ışık tutar. Sahnenin önündeki alkış kadar, arkasındaki yalnızlığı da gösterir. Işıkların altında parlayan yüzlerle, karanlıkta bekleyen kalpler arasındaki o ince çizgiyi sezdirir.
Bu kitapta dostluk, aşk, hayal kırıklığı ve en çok da insanın kendi iç dünyasıyla yüzleşmesi vardır. Sait Faik’in dili yalın ama derindir; gösterişsiz ama sarsıcıdır. Okuru zorlamaz, fakat içten içe dönüştürür.
Kumpanya, yalnızca üç öykülük bir kitap değil; insanı insana anlatan, zamanın içinden süzülüp gelen bir vicdan metnidir. Ve her okunduğunda yeniden, taptaze bir lezzetle hayat bulur.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.