Az sert bir kitap çünkü anlattığı dünya sert.
Okurken rahatsız ediyor ama aslında rahatsız eden şey kurgu değil; zaten yaşadığımız gerçekler. Gazete haberlerinde iki satırda okuyup “tüh vah” deyip geçtiğimiz ne varsa, burada yüzümüze uzun uzun bakıyor.
Bu kitap şiddeti yüceltmiyor, tam tersine duyarsızlığı ifşa ediyor.Dünyanın kirli düzeninde var olmaya çalışan çocukları, güçlü kalmayı “dövüle dövüle” öğrenen hayatları anlatıyor. Güç burada bir kazanım değil; bir hayatta kalma refleksi.
Oğuz Atay meselesi de boşuna değil. Görmezden gelinen, yaşarken kıymeti bilinmeyen bir yazarla kurulan bağ, belki de “anlaşılmamak” duygusunun ortaklığı. Yatırca'dan Londra'ya uzanan bir hayat Derdâ ile İstanbul'da mezarlıklardan cezaevine uzanan bir hayat Derda'nın yollarını kesiştiren, ellerini birleştiren Oğuz Atay...
Sevmezsen düşman oluyorsun; çünkü görmezden gelmek de bir tür şiddet. Şiddetin her türlüsünün ayyuka çıktığı bu dünya düzeninde yerin altına ittiğimiz, görmezden geldiğimiz kötülükleri tüm sertliği ile yüzümüze çalan Hakan Günday belki de bize şunu söylüyor:
Anlamadıysan bir de edebiyatla dene.
Çünkü edebiyat geçip gitmez. Yük olur. Taşımak zorunda kalırsın.
Ve belki de evet…
Edebiyatın bir derdi olmalı
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.