Ertürk Akşun’un kalemiyle ilk kez tanıştığım kitapla geldim
“İnsan yaşadığı dünyanın, çevrenin ve tarihin bir ürünüdür… ama bazıları için bu yetmez; çünkü onların içinde hep şu inanç vardır: Daha iyisi mümkün.”
Bu cümle kitabın ruhunu en iyi anlatan yerlerden biri bence. Çünkü bu kitap açıkça politik bir metin. İçinde yaşadığımız ülkenin geçmişini ve bugününü, yönetim anlayışlarını ve toplumsal yönelimleri sorgulayan bir çerçeve sunuyor. Yazar, geçmişle gelecek arasında kurduğu bağ üzerinden şu sorunun peşine düşüyor: Tarihten çıkan dersler bugünün şartlarında nasıl bir anlam taşıyabilir?
Bir yerde şöyle diyor:
“Aslında yapmak istediğimiz, geçmişle gelecek arasında ne gibi benzerlikler var… O zamanki kurtuluş reçeteleri şimdi bizim işimize nasıl yarar? Sorduğumuz sorular ve aradığımız cevaplar aslında bunlardır.”
Bu cümle bana kitabın niyetini çok net hissettirdi. Kesin hükümler vermekten çok, sorgulamaya alan açan bir metin. Geçmişe nostaljik bir bakışla değil; bugünü anlamak ve değerlendirmek için bir referans noktası olarak yaklaşıyor.
“Sorgulayan insan olmak zorundayız” fikri de metnin omurgasını oluşturuyor. Çünkü bir toplum, kendi geçmişini ve bugününü “neden” ve “niçin” diye irdelemeden sağlıklı bir değerlendirme yapamaz.
Metindeki “kurak toprak” metaforu ise bu bağlamda oldukça çarpıcı. Politik ve toplumsal zeminin verimli olabilmesi için o toprağın işlenmesi, tartışılması ve beslenmesi gerektiğini söylüyor. Belki de bu kitap, tam olarak o kuru toprağı sulamak için yazılmış bir metin.
Katılalım ya da katılmayalım; kesin olan şu ki bu kitap soru soruyor. Ve bazen değişim, önce o sorularla yüzleşmekle başlıyor.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.