O nasıl bir son öyle…
Selamlar.
Hayvan Mezarlığı korku türüne dair okuduğum ilk kitap, dolayısıyla Stephen King ile de ilk tanışmam. Normalde asla korku filmi izleyemeyen biriyim, ama bu türü okuyabileceğimi düşündüm ve haklıymışım. (Ya da en azından bu kitabı okuyabildim.)
Kitap genel anlamda güzeldi, kısa bölümlü ve akıcı. Ama bir noktada “Ben bu kadar okudum da ne yaşandı ki?” gibi bir hisse kapıldım. Şimdi bile düşününce ne yaşandığına dair sadece iki temel olayı söyleyebilirim, kitabın ortalarındaki ve sonundaki. Kitabın asıl odaklandığı olayın gelişimi haricinde ana karakterin ve ailesinin yaşadığı minik olayları ve günlük yaşantılarını da bol bol okuyoruz. Aslında bir noktada tüm bu minik olaylar ana olayla bağlantılı, bir zemin oluşturarak okuyanı hazırlıyor.
Karakterler ölümü ve bunun doğallığını sorguluyor, onlarla beraber siz de sorguluyorsunuz. Ve tabi başka şeyleri de…
Kitapla ilgili en çok hoşuma giden şeylerden biri Louis’in eşine ve çocuklarına duyduğu sevgiyi gerçekten hissetmemiz. Onlara kızdığı ve sinirlendiği zamanlarda da bunun yapmacık olmadığını anlıyorsunuz, o da bir insan, zaman zaman sinirlenebiliyor ama günün sonunda onları her şeyden çok seviyor.
Kitabın sonunda şok oldum. “O şeyi” yapmayı tekrar nasıl göze alabilir ki insan? Nasıl bir akılla yapar ki bunu?
Ayrıca yazarın kurgusunu hazırlarken eski inanışlardan yararlanması da güzel bir detaydı.
İleride de yazarın diğer kitaplarını okumayı planlıyorum, kesinlikle önerilir.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.