Gılgamış Destanı: 5000 Yıllık Bir İnsanlık Aynası, Gılgamış, bana şunu öğretti: Zaman değişse de insanın korkuları, hırsları ve o bitmek bilmeyen "ben" merkezli doğası hiç değişmiyor.
Destanın en sarsıcı yanı, Gılgamış’ın koca bir kral olmasına rağmen en yakın dostu Enkidu’nun ölümünde bile aslında kendi sonuna ağlamasıydı. Bu bir "bencillik" değil, insanın en çıplak ve dürüst hali. Ölümsüzlük otunu bir yılana kaptırması ise sanki kaderin insanoğluna attığı en büyük çalım.
Gılgamış ölümsüzlüğü bedensel olarak bulamadı ama Uruk surlarına baktığında şunu anladı: Gerçek ölümsüzlük, bedenin yaşaması değil, ardında bıraktığın eserler ve anlatılan hikâyelerdir. Bugün hâlâ bu destanı konuşuyorsak, Gılgamış o aradığı ölümsüzlüğü aslında bizlerin zihninde çoktan kazanmış demektir.
Not: Kusursuz bir kahraman hikayesi uyuturdu ama Gılgamış’ın insani zaafları beni uykusuz bıraktı. İyi ki de bıraktı.
Keyifli okumalar.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.