Kesinlikle samimi bir kitap. Bir arkadaşımla oturup bir yerde kahve eşliğinde hayat ve hissettirdikleri hakkında konuşuyormuşum gibiydi.Babasını kaybetmenin acısından, abisinin şimdiki durumundan, ayrıldığı sevgilisinden, nasıl toparlanmaya çalıştığından bahsederken araya serpiştirilmiş hafif küfürlerle bir yandan üzülürken bir yandan gülümserken buluyorsunuz kendinizi.Yazar farklı kelimeleri bir araya getirerek öyle çarpıcı cümleler kuruyorki kitapta altını çizmediğim sayfa kalmadı nerdeyse. Hele yalnızlık üzerine düşüncelerini okurken "aa bu ben değil mi?" dedim çoğu kez.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.