Kimsesizlik mi zor yalnızlık mı?
Çocukluk yoksunlukları, aile içi suskunluklar ve sevgi arayışı etrafında şekillenen bir iç hesaplaşma hikâyesi bu. Sert dramatik kırılmalar yerine, satır aralarında dolaşan sessiz bir sızı hissediliyor. Çünkü gerçek hayatta da en derin yaralar çoğu zaman bağırarak değil, eksik bırakılarak açılıyor. Yazar, çocuklukta yaşanan duygusal eksikliğin yetişkinliğe taşınan kalıcı bir iz olduğunu okura açıkça hissettiriyor.
“Kimsesizlik mi zor, yalnızlık mı?” sorusu romanın duygusal merkezini oluşturuyor. İnsan bir şeyin azlığına dayanamıyor ama yokluğuna dayanabiliyor; çünkü olmayana alışmak, var olup yetmeyenle yaşamaktan daha kolay. Meltem annesinin yokluğuna alışmışken babasının sevgisinin azlığına alışamıyor. Selime Teyze’nin acısı ise evladının çokken az oluşu. Bu karşıtlıklar, hikâyenin duygusal derinliğini güçlendiriyor.
Şermin Yaşar, sade ve içten anlatımıyla küçük anların insan hayatında bıraktığı büyük izleri görünür kılıyor. Gündelik hayatın içinden seçilmiş ayrıntılar, karakterlerin iç dünyasını doğal bir şekilde yansıtıyor.
Bununla birlikte, Meltem ve Selime Teyze’nin iç dünyasına yapılan anlatımlara Selime Teyze’nin çocuklarının ve Meltem’in eşinin bakış açısının da eklenmesi, hikâyeye daha katmanlı bir derinlik kazandırabilirdi. Farklı seslerin dahil olması, karakterler arası duygusal bağları daha da güçlendirebilirdi.
Her şeye rağmen bir solukta okunan; zaman zaman duygulandıran, zaman zaman gülümseten, okurda sıcak bir iz bırakan oldukça keyifli bir roman.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.