Kafka’nın Dava romanı ilk bakışta bir yargılama hikayesi gibi görünür ancak roman ilerledikce bunun bir hukuk meselesinden çok, insanın varoluşu ve hakikat kavramı ile ilgili bir sorgulama olduğu anlaşılır. Josef K.’nın suçu hiçbir zaman açıklanmaz ve mahkeme giderek soyut, ulaşılmaz ve anlaşılmaz bir yapıya dönüşür. Ancak kitabın bence asıl noktası, Josef K.’nın katedralde bir rahiple “karşılaştığı” sahnedir.
Rahibin anlattığı “Kanun Önünde” hikayesi, aslında Josef K.’nın durumunun bir özeti gibidir. Bir adam hayatı boyunca kanuna girmek için kapıda bekler, kapıcı ona kesin bir yasak koymaz ama içeri de almaz. Adam ise bu belirsizliği mutlak bir engel olarak kabul eder ve ömrünü izin bekleyerek geçirir. Üzücü nokta ise, kapının yalnızca ona ait olduğunun ölüm anında söylenmesidir. Yani kapı hiçbir zaman gerçekten kapalı değildir, adam içeri girmeyi denememiştir.
İnsan çoğu zaman dışsal bir engel yüzünden değil, kendi korkusu ve edilgenliği yüzünden aksiyon alamaz. Otoriteyi sorgulamaktansa ona inanmayi tercih eder. Belirsizlik karşısında risk almak yerine bekler. Josef K. da benzer bir şekilde mahkemeyi anlamaya çalışır, savunmalar hazırlar, bağlantılar kurar. Ancak sistemi gercekten zorlayacak bir cesaret göstermez. Hep bir açıklama, bir davet, bir izin bekler.
Hakikat tamamen kapalı değildir, ama ona yönelmek sorumluluk ve cesaret gerektirir. Trajedi ise burada yatar. İnsan zincirli değildir, ama çoğu zaman kendi korkusuyla yerinde kalmayı seçer.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.