Raziye’yi okurken dışarıdan sakin ve durağan görünen bir hayatın içinde ne kadar derin çatışmalar olabileceğini hissettim. Raziye’nin suskunluğu bana hiçbir şeyin göründüğü kadar basit olmadığını hatırlattı. Onun söyleyemedikleri, söylediklerinden çok daha ağır ve gerçek geldi.Bu roman bende, özellikle görünmez kalmanın ve anlaşılmamanın insanda nasıl bir iç yalnızlık yarattığını düşündürdü. Raziye’yi okurken zaman zaman kendimi de onun yerine koydum; kabullenmekle vazgeçmek arasındaki o ince çizgide yürüdüğünü hissettim. Hikâye ilerledikçe, anlatılanın sadece Raziye’ye değil, hepimize ait olduğunu fark ettim.Melih Cevdet Anday’ın dili sade ama etkisi uzun süre kalıyor. Roman bittikten sonra bile zihnimde suskunluklar dolaşmaya devam etti. Bu kitap bana, bazı hayatların sessiz yaşandığı için değil, kimse gerçekten bakmadığı için fark edilmediğini düşündürdü.
Hızlı okunacak bir roman değil; durup düşünmeyi, satır aralarında kalmayı gerektiriyor. Benim için Raziye, insanın kendi iç dünyasına sessiz bir yolculuk oldu.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.