"Babam bahçıvandı.Şimdi bir bahçe"
İnsan birini kaybedince sadece onu kaybetmiyor galiba. Ona sorduğu şeyleri, ondan öğrendiği küçük alışkanlıkları da kaybediyor. Sonra en basit şeylerde bile durup kalıyorsun. Normalde soracağın kişi yok çünkü.
“Ne yapacağımı bilmiyorum” lafı var ya, aslında tam olarak o. Büyük şeyler değil, günlük şeyler… Bir gün, bir bayram, bir doğum günü gelince insanın içi tuhaf oluyor. Herkes için sıradan günler ama senin için eksik.
Ölüm denilen şey de çok garip. Doktorlar anlatıyor, kitaplar yazıyor ama insanın içindeki boşluğu anlatan bir kelime yok. İnsan alışıyor diyorlar ama bence sadece yokluğuyla yaşamayı öğreniyor.
Bazı insanlar gidince ev aynı ev olmuyor, gün aynı gün olmuyor. Hayat devam ediyor ama içinde bir yer hep yarım kalıyor.
Yazarın babasına bakışı mükemmel ne güzel evlat böyle güzel evlât olabilmekte mesele ... Sadece kendi açımızdan bakınca olmuyor.
Bir yerde, ağaçların arasına gizlenmiş bir guguk kuşu ötüyor, sesi hayati ve hafif.
Korkacak bir şey yok.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.