Merhaba;
Bir toplum düşünün: umutsuzluğa kapılmış, çaresiz, bitkin ve ne yapacağını bilmeyen insanlarla dolu. Yaşamına son vermek isteyenlerin sıradanlaştığı bir yer… Bir de bu insanlara ölümün yollarını sunan bir “İntihar Dükkanı” olduğunu hayal edin. Oldukça sarsıcı bir fikir, değil mi? Kitabı ilk elime aldığımda ben de gerilmiştim. Fakat bitirdiğimde, verilen mesajın ne kadar acımasız görünse de bir o kadar gerçek olduğunu düşündüm.
Hikâyenin en çok etkileyen yanı, karamsarlığın meslek haline geldiği bir aile içinde umut gibi parlayan Alan’dı. Bu kadar umutsuzluğun hüküm sürdüğü bir yerde adeta çiçek gibi açıyordu. Söyledikleri, yüzündeki o bitmeyen gülümseme ve insanlara karşı duyduğu saf iyimserlik kalbime dokundu. Onun varlığı, karanlığın içinde küçük ama inatçı bir ışık gibiydi.
Herkesin bu kadar karamsar olduğu bir ortamda umutlu kalabilmek başlı başına bir direniş biçimi aslında. Fakat içten içe, hikâyenin sonunun içimi acıtacağını tahmin etmiştim. Çünkü çoğu zaman en iyi niyetli olan, en çok mücadele eden karakterler bir şekilde kaybeder. Amacına ulaşmış olsa da ulaşmamış olsa da, bedel ödeyen taraf genellikle onlar olur.
Alan’ın en dokunaklı yanı şuydu: İçindeki bütün umudu ve neşeyi çevresindekilere dağıttı ama kendine hiçbir şey saklamadı. Hep veren taraf oldu ve bunu karşılık beklemeden yaptı. Karakteri fazlasıyla içselleştirdim. Kitap bittiğinde aklımda şu soru kaldı: Günümüzde hâlâ böyle insanlar var mı?
Bu eser, kara mizahın arkasına saklanmış sert bir sistem eleştirisi sunuyor. Umudun bile tehdit olarak algılanabileceği bir dünyada, iyimser kalmanın ne kadar zor ama bir o kadar da kıymetli olduğunu hatırlatıyor.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.