Diyaloglar etkinliği sebebi ile alıp okuduğum ve çok beğendiğim bir eser. Uzun zamandır bir kitabı bitirdikten sonra hazmedebilmek için zamana ihtiyaç duymamıştım. Bu incecik romanı hem okurken hem de okuduktan sonra anlayabilmek, sindirebilmek için zamana ihtiyacınız oluyor. Metin aslında anlatı şeklinde ilerliyor ve roman olarak sunulmasına biraz şaşırıyorsunuz ancak yazar yaşananları anlatırken arasına mesafe koymak için karakterlere ihtiyaç duyduğu için ve belki kurgu olaylara da ihtiyaç duyduğu için böyle bir yol seçmiş.
Kitaba başlamadan önce yazarın hayatını, annesini ve babasını biraz araştırmanızı tavsiye ederim. (şaşıracaksınız)
İnsan yaşadığı bir trajediyi nasıl anlatır? Anlatmaya gerek de yok aslında nasıl hatırlar mesela? Bölük pörçük, aklında kaldığı haliyle, hatta olaydan ziyade onda bıraktığı duygusuyla anımsar. Hatta hatırlama sırasında aklına başka zamana ait şeyler de gelir aralarda geçişler olur falan.. İşte bu romanın dili de tam olarak öyle. Anlatıcı yaşadığı bir trajediyi tam olarak hatırladığı gibi, kendi kendine sayıklar gibi anlatıyor. Dili bana biraz Thomas Bernhard'ı anımsattı. Kısa ve duygusu yüksek cümleleri ve anlatının ağırlığı ile Bernhard'ın kısa ama zor okunan kitaplarını hatırladım. Ben mutlaka dilimize çevrilen öteki kitaplarını da okumak isterim.
·
199 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.