Wonder, insanın içini sessizce ama derinden sarsan bir roman. R. J. Palacio bu hikâyede fiziksel olarak diğer çocuklardan farklı doğmuş olan Auggie’nin sadece okula başlama sürecini anlatmıyor; aslında insanın toplum içindeki yerini, kabul edilme ihtiyacını ve insanların acımasızlık ile merhamet arasında nasıl gidip geldiğini gösteriyor. Auggie yıllarca evde eğitim gördükten sonra ilk kez bir okula gittiğinde, asıl mücadelesinin derslerle değil, insanların bakışlarıyla olduğunu anlıyoruz. Çünkü bazen bir bakış, bir sözden daha ağır olabiliyor. İnsanlar onunla konuşmadan önce yüzüne takılıyor, kim olduğunu anlamaya çalışmadan onu yargılıyorlar. Bu da bize şunu fark ettiriyor: İnsan, bilmediği ve alışık olmadığı şeyden çoğu zaman uzak duruyor.
Romanın en güçlü taraflarından biri, olayları sadece Auggie’nin gözünden değil, çevresindeki insanların gözünden de göstermesi. Özellikle ablasının yaşadığı iç çatışma çok gerçekçi. Bir yandan kardeşini çok seviyor, diğer yandan onun gölgesinde kalmış hissetmenin ağırlığını taşıyor. Bu durum, aslında hayatın kendisi gibi; kimse tamamen kötü ya da tamamen iyi değil. Herkes kendi içinde anlaşılmayı bekleyen bir hikâye taşıyor. Auggie’ye kötü davranan bazı çocukların bile zamanla değişmesi, insan karakterinin sabit olmadığını, doğru bir temasla dönüşebileceğini gösteriyor. Bu da romanın umut tarafını oluşturuyor.
Kitap, dış görünüşün insanlar üzerindeki etkisini açıkça ortaya koyarken, asıl meselenin karakter olduğunu yavaş yavaş hissettiriyor. Auggie’nin en büyük başarısı, insanların ona acımasını sağlamak değil, onların saygısını kazanmak oluyor. Çünkü o kendine acımıyor. Yaşadığı zorluklara rağmen içine kapanmak yerine hayata katılmaya devam ediyor. Bu da onu güçlü kılıyor. Okurken insan şunu düşünmeden edemiyor: Acaba biz de günlük hayatta insanları ne kadar çabuk yargılıyoruz? Kaç kişinin hikâyesini gerçekten anlamaya çalışıyoruz?
Romanın sonunda Auggie’nin değişmesinden çok, çevresindeki insanların değiştiğini görüyoruz. Aslında Auggie başından beri aynı insan; samimi, dürüst ve güçlü. Değişen, insanların bakış açısı. Bu da kitabın en önemli gerçeğini ortaya koyuyor: Bazen sorun farklı olan kişi değildir, farklı olana bakmayı bilmeyen gözlerdir.
Wonder, ilk bakışta bir çocuk hikâyesi gibi görünse de, aslında her yaşta insanın kendinden bir parça bulabileceği bir eser. İnsana, güçlü olmanın kusursuz olmakla değil, kendin olarak ayakta kalabilmekle ilgili olduğunu hatırlatıyor. Kitap bittikten sonra geriye sadece Auggie’nin hikâyesi kalmıyor; insan kendi hayatını, kendi davranışlarını ve kendi vicdanını da düşünmeye başlıyor. Belki de bu yüzden etkisi, son sayfa kapandıktan sonra bile devam ediyor.
Puan:10/9
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.