Masumiyet Müzesi’ni okurken benim için en net duygu şuydu: Bu bir aşk hikâyesi değil, bir takıntının hikâyesi.
Kemal’in Füsun’a duyduğu şey başta romantik gibi görünüyor ama sayfalar ilerledikçe bunun sağlıklı bir sevgi olmadığını çok açık hissediyorsun. Seviyor mu? Evet. Ama o sevgi büyüyüp güzelleşmek yerine daralıyor, saplantıya dönüşüyor. Füsun’un hayatı ilerlerken Kemal’in aynı yerde kalması beni en çok etkileyen şeydi. Adam resmen zamanı durdurmuş gibi yaşıyor.
En çarpıcı kısım ise eşyalar. Bir insan sevdiği kadının dokunduğu her şeyi saklar mı? Sigara izmaritlerini bile biriktirmek… Bu bana romantik değil, ürkütücü geldi. Çünkü orada sevilen kişi yok artık; onun yerine hatıraların kutsallaştırılması var. Kemal sanki Füsun’u değil, kendi acısını büyütüyor.
Kitap boyunca içimde hep bir huzursuzluk vardı. Çünkü bu, iki insanın eşit şekilde yaşadığı bir aşk değil. Daha çok tek taraflı, içine kapanık, büyüdükçe insanı tüketen bir duygu. Kemal’in yıllarca aynı sofraya oturup aynı umutla beklemesi bana trajik geldi ama aynı zamanda rahatsız ediciydi. Aşk insanı olgunlaştırmalı diye düşünürüm; burada ise aşk Kemal’i dondurmuştu.
Kitabı bitirdiğimde romantik bir etki değil, ağır bir gerçeklik hissi kaldı bende. Bence bu roman, “aşk her şeyi güzelleştirir” demiyor. Tam tersine, kontrol edilmediğinde insanın hayatını nasıl ele geçirebileceğini gösteriyor.
Kısacası, Masumiyet Müzesi bana büyük bir aşk hikâyesinden çok, sevginin takıntıya dönüşme sürecini anlattı. Ve bu yüzden etkileyiciydi. Çünkü rahatsız ediciydi, gerçekti ve fazlasıyla insandı.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.