Korku’yu okurken kendimi Irene’in içine sıkıştığı o dar, boğucu dünyada buldum. Yalanın bir kez söylendikten sonra nasıl büyüyüp insanın tüm hayatını ele geçirdiğini, her adımında onu nasıl daha da çaresiz bıraktığını adeta kendi kendime yaşadım. Sayfaları çevirdikçe içimde gerçek bir tedirginlik oluştu; çünkü onun korkusu zaman zaman benim korkum gibi geldi.
Zweig’in psikolojik çözümlemeleri beni çok etkiledi. Irene’in zihnindeki gelgitler, pişmanlıkları, yalanın ağırlığı ve yakalanma korkusu öyle gerçek hissedildi ki sanki ben de onunla birlikte nefesimi tuttum. En çok da “insanı yıpratan gerçekle yüzleşmekten çok, onun etrafında dönüp duran korkunun kendisi” fikri beni çarptı.
Kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir rahatlama oldu—sanki Irene’in o büyük sırrını ben de taşıyordum ve sonunda ikimiz de yükten kurtulmuşuz gibi. Kısacık bir eser olmasına rağmen bende derin bir iz bıraktı.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.