Sarılmayan anneler paylaşılmayan yemekler konuşulmayan duygular
Merhabalar kitapsevenherkes ailesi
Bugün size bitirdikten sonra bile içimde yaşamaya devam eden, kalbimde sessiz ama derin bir iz bırakan bir kitaptan bahsetmek istiyorum:
Geri Verilen Kız — Donatella Di Pietrantonio
2017 yılında İtalya’nın en prestijli edebiyat ödüllerinden Premio Campiello başta olmak üzere Premio Napoli ve genç okurların seçimi olan Premio Strega Giovani ödüllerini almış olması aslında tesadüf değil… Çünkü bu hikâye sadece anlatılmıyor, insanın içine işliyor.
Bazı kitaplar vardır, okurken etkilenirsiniz… kapağını kapatınca geçer.
Bazıları vardır, kapağını kapattığınızda başlar asıl etkisi…
Bu kitap benim için ikinci türdendi.
On üç yaşında bir çocuğun, büyüdüğünü sandığı ailesi tarafından bir gün ansızın “geri verilmesi”…
Bu cümleyi kurmak bile insanın içini daraltıyor. Çünkü burada sadece fiziksel bir terk ediliş yok; aynı zamanda bir kimliğin kırılması, bir aidiyetin parçalanması var.
Bir sabah uyandığınızda artık ait olduğunuzu sandığınız hayatın size ait olmadığını öğrenmek…
Bir çocuk için bundan daha sarsıcı ne olabilir?
Kitap boyunca en çok hissettiğim duygu şuydu:
Sevgi bazen var olmuyor… ve yokluğu çok daha yüksek ses çıkarıyor.
Yazarın dili çok sade ama o sadeliğin içinde insanın içine işleyen bir gerçeklik var. Büyük dramatik olaylar yok; ama küçük eksiklikler var. Sarılmayan anneler, paylaşılmayan yemekler, konuşulmayan duygular…
Ve o sessizlik insanın kalbine ağır ağır çöküyor.
(Spoiler içerir)
Beni en çok etkileyen şey, anlatıcının biyolojik annesiyle kuramadığı bağ oldu.
Kan bağı var ama sevgi yok.
Aynı evdeler ama yabancılar.
Birbirlerine dokunuyorlar ama temas yok.
Orada şunu düşündüm:
Anne olmak bazen doğurmakla olmuyor…
Ama küçük kız kardeşi Adriana…
İşte kitabın gerçek kalbi orada atıyor.
Birbirinden tamamen farklı iki kız kardeşin, aynı yoksulluğun içinde birbirine tutunması, birbirini anlamayı öğrenmesi…
Başta mesafe varken zamanla oluşan o bağ beni çok derinden etkiledi.
Ve deniz sahnesi…
Birbirlerine baktıkları o an…
Orada içimden şu cümle geçti:
“Biz farklı değiliz. Aynı yerden kırıldık.”
Aslında bu hikâye bir anne hikâyesinden çok daha fazlası.
Bu bir kardeşlik hikâyesi.
Bu bir hayatta kalma hikâyesi.
Bu, insanın kendine ait bir yer arama hikâyesi.
Kitap bittikten sonra uzun süre şunu düşündüm:
İnsan doğduğu yere mi ait olur…
Yoksa kendini yalnız hissetmediği yere mi?
Bende kalan duygu:
Sessiz bir kırgınlık.
Derin bir yalnızlık.
Ama aynı zamanda insanı iyileştiren bağların varlığı…
Bazı kitaplar okunur.
Bazıları hissedilir.
Bu kitap hissedilenlerden.
Siz olsaydınız hangisi daha gerçek olurdu:
Sizi doğuran aile mi, sizi seven aile mi?
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.