Birden seher belirir ufukta...
Kitabı sevdiğimi söyleyebilirim sanırım. Röportaj formatında olması başlarda oldukça kafamı karıştırdı, karakterleri kafamda oturtmakta güçlük çektim ve kimin kim olduğunu anlamak baya bir zamanımı aldı. Ama kitapla geçirdiğim iki haftanın sonunda her bir karaktere az ya da çokbağlandığımı fark ettim. Çoğu karakteri sevmedim aslında. Hepsinin o kadar büyük kusurları var ki… Bazen gerçekten birinin Camila’nın omzundan tutup “Ne yapıyorsun?” demesini istedim. Billy’nin yaptıklarının yer yer haklı çıkarılmaya çalışılması da beni rahatsız etti. En sevdiğim karakter Karen oldu ama ona bile kusursuz diyemem zaten kitabın en gerçek tarafı da kimsenin kusursuz olmaması. Dili oldukça akıcı. Bir grubun kuruluşunu ve yükselişini diyaloglar üzerinden okumak keyifliydi. Yine de 70’ler atmosferini daha yoğun hissetmek isterdim. Karen’ın hikâyesi dışında, diğer karakterlerin yaşadıklarında dönemin ruhu çok belirgin değildi hikâye sanki başka bir zamanda da geçebilirmiş gibi hissettirdi. Bir de şarkı sözleri meselesi var. Şarkıların Türkçeye çevrilirken o vurucu noktalarının bir kısmı kaybolmuş gibi geldi bana. O sözlerin ham hâlindeki sertliği ve duygusal ağırlığı tam olarak geçmemiş sanki bir şey eksilmiş, tonu biraz yumuşamış gibiydi. Ahengi de kaybolmuştu bence.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.