Stefan Zweig’in Mecburiyet kitabını bitirdim…
Kısacık ama insanın içine uzun uzun oturan bir eser.
Bu kitap savaşın kendisini değil, insanın içinde verdiği savaşı anlatıyor. Ferdinand cepheye gitmek istemeyen, ruhu incinmeye çok açık bir adam. O korkak değil… sadece öldürmek istemiyor. Ama toplum, görev, “mecburiyet” onu kendi vicdanıyla baş başa bırakıyor.
Zweig burada çok derin bir soruyu fısıldıyor:
Gerçek cesaret nedir? Silah alıp gitmek mi, yoksa vicdanının sesini dinlemek mi?
Kitap boyunca şunu hissettim; bazen insanı en çok yaralayan şey, yapmak zorunda kaldıklarıdır. Dışarıdaki savaş bir gün biter belki… ama insanın içindeki savaş kolay kolay susmaz.
Mecburiyet, savaş karşıtı bir metinden çok bir vicdan hikâyesi.
Ve şunu öğretiyor:
Bazen en ağır yük, “mecbur kaldım” demektir.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.