Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, adaletsizliğin bir anlık ya da kişilere bağlı bir durum olarak değil değişmeyen bir düzen olarak anlatılmasıydı. Roman iki bölümden oluşuyor ama okurken fark ediyorsunuz ki aslında anlatılan tek bir kader. İsimler, makamlar değişiyor; sistem olduğu gibi kalıyor.
Tenekeler benim için bu kitapta çaresizliğin sesi oldu. Konuşmanın işe yaramadığı yerde çıkan bir gürültü… Herkesin duyduğu ama kimsenin gerçekten duymak istemediği bir ses. Bu yüzden teneke çalmak umuttan çok son çare.
Kaymakam karakteri üzerinden şunu çok net hissediyorsunuz:
İyi niyet bu düzende korunmuyor, aksine öğütülüyor. Düzenle karşı karşıya gelen birey, ne kadar doğru olursa olsun, yalnız bırakılıyor.
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm:
Sorun insanların kötü olması değil, iyiliğin bu sistemde barınamıyor oluşu.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.