3 öyküden oluşan bir kitaptı. Stefan Zweig her zamanki gibi kısa öz, çok güzel anlatmıştı. İlk öykü, koleksiyoncu bir adamı anlatıyor; zamanında parasını, vaktini koleksiyonuna harcamış ve en değerlisi olmuş tüm koleksiyonu. Yıllar sonra görme duyusunu kaybediyor ve eşi, kızı, torunları ile o zamanın şartlarıyla geçinemez hale geliyorlar; işte iş orada başlıyor…
İkinci öykü, iki kız kardeşin saf, temiz düşüncelerinin yaşadıkları olayla her şeyin iyi olmadığını, herkesin iyi olmadığını ve diğer yüzlerini görmüş oluyorlar; onlardan gizlenenleri öğreniyorlar, bir gecede büyüyorlar artık.
Üçüncü öykü beni etkileyendi; toplumdan dışlanmış bir kadın, kendisini işine vermiş, kimsesiz büyümüş birisi. Çalışmaya, bir eve gidiyor; orada gördüğü sevecen, konuşkan adamın hareketlerini yanlış anlıyor, ona böyle hiç davranılmamış ki bilmiyor. Ona olan sevgisi eşine karşı kızgınlığa dönüyor. Sonrasında adamda neler olduğunu anlıyor, artık konuşmuyor, tepkisini koyuyor ve ondan sonra da olanlar oluyor.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.