Edebi bir metnin içinde ilerlemekten çok, zihinsel olarak kararsız bir zeminde yürümeye çalışmak gibi bir okuma tecrübesi oldu benim için. Bu kararsızlık, metnin bilinçli olarak yarattığı bir gerilimden ziyade, anlatının kendi iç tutarlılığını sürekli sabote eden bir dağınıklığın sonucu gibi geldi bana.
Kitap boyunca ironik dil ve absürt öğeler belirgin biçimde öne çıkıyor; fakat bu üslup, çoğu yerde net bir edebi strateji olmaktan çok, anlatısal belirsizlikleri örtmek için kullanılan bir sis perdesine dönüşüyor. Anlatının omurgasını oluşturması gereken düşünsel yapı, zaman zaman ilginç kıvılcımlar üretse de bu kıvılcımlar hiçbir zaman sahici bir yangına dönüşemiyor. Her şey yarım, her şey askıda. Sanki yazar, fikirlerini derinleştirmek yerine onları yüzeyde dolaştırmayı tercih ediyor.
Karakterler özellikle sorunlu. Onlarla bir bağ kurmayı denedim, fakat metin buna direndi. Karakterler birer insan olmaktan çok, düşünsel pozisyonları temsil eden soyut araçlar gibi duruyor. Karakterlerin duygusal yoğunlukları yok denecek kadar az; var oldukları sahnelerde bile tam anlamıyla “orada” değiller.
Dil ise yer yer parlak, yer yer yorucu. Cümlelerrlde sezilen zekâ inkâr edilemez; ancak bu zekâ çoğu zaman okurla kurulan ilişkiyi derinleştirmek yerine, mesafe yaratıyor. Metin, okuru içine çekmekten çok, okurun metnin etrafında dolaşmasını talep ediyor. Bir noktadan sonra bu tavır, estetik bir tercih olmaktan çıkıp sabır sınayan bir tekrar hissi uyandırıyor. Sıkıyor. Bunaltıyor.
En çok zorlayan şey, kitabın vadettiği düşünsel derinlikle sunduğu deneyim arasındaki uçurum oldu benim için. Metin, sürekli bir şey söyleyecekmiş gibi geriliyor; fakat bu gerilim çoğu yerde çözülmeden dağılıyor. Ortaya çıkan şey, yoğunluk yanılsaması. Okurken sık sık şu duyguya kapıldım: Burada anlam var, fakat anlamın kendisi değil, yalnızca gölgesi dolaşıyor.
Sonuçta kitap, zihinsel olarak kışkırtıcı olmaya çalışırken duygusal olarak yetersiz, estetik olarak iddialı görünürken yapısal olarak kırılgan bir izlenim bıraktı bende. Denge kavramını merkeze alan bir metnin ironik biçimde kendi dengesini kuramaması, kitabın en çarpıcı ama ne yazık ki en problemli yönü oldu. Bu yüzden okuma deneyimim, hayranlıkla değil, sürekli bir eksiklik hissiyle tamamlandı.
·
248 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bazı yazarlar gerçekten karakter ile okuyucusunun duygusal bağ kurmasını engellemek için bu tekniğe başvuruyor. Ben böyle kitapları daha çok seviyorum, okuyucununun zihnine saygı gibi. Emeğine sağlık:)
H.A ahaha muhalif yönümü sezmeni beğendim :)) iyi okumalar 🌿